منم کورش شاه جهان، شاه بزرگ، شاه توانمند، شاه بابل،شاه سومر واکد، شاه چهارگوشه ی جهان،پسر کمبوجیه شاه بزرگ….

آنگاه که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم، همه ی مردم گام های مرا با شادمانی پذیرفتند،در بارگاه پادشاهان بر تخت شهریاری نشستم، مردوک خدای بزرگ دلهای مردم پاک بابل را متوجه ی من کرد زیرا من اورا ارجمند و گرامی داشتم.

ارتش من به صلح و آرامی وارد بابل شد و نگذاشتم رنج و آزار بر مردم این سرزمین پاک وارد آید، من برای صلح کوشیدم، من برده داری را برانداختم و به بدبختی آنها پایان بخشیدم و فرمان دادم که همه ی مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند و آنان را برای کیش خود نیازردم…، فرمان دادم که هیچ کس اهالی شهر را از هستی ساقط نکند.

مردوک گفت بزرگ از کردارم خشنود باشد…، او برکت و مهربانی اش را ارزانی داشت و همگی در صلح و آشتی مقام بلندش را ستودیم...

من همه ی شهرهایی که ویران شده بود را از نو ساختم. فرمان دادم تمام نیایش گاههایی که بسته شده بود را بگشایند و همه ی خدایان این نیایش گاه ها را به جایگاه های خود باز گرداندم.

همه ی مردمانی که پراکنده و آواره شده بودم را سکنا دادم و خانه های ویران آنها را آباد کردم و همه ی مردم پیر و جوان، فقیر و ثروتمند را به همبستگی فرا خواندم...بشود که دلها شاد گردد...بشود خدایانی را که آنان را به جایگاه نخستشان برگرداندم، هر روز در پیشگاه خداوند بزرگ و یگانه "مردوک" برایم زندگانی بلند خواستار باشند، بشود که سخنان پر برکت و نیکخواهانه برایم بیابند. بشود که آنان به خدای من مردوک بگویند: "به کورش شاه، پادشاهی که تو را گرامی می دارد و پسرش کمبوجیه جایگاهی در سرای سپند ارزانی دار"....

من برای همه ی مردم جامعه ای آرام فراهم ساختم و صلح و آرامش را به تمامی مردم اعطا کردم....

خداوند از او خشنود باشد...

نظر یادتان نرود...